Zuurstof wordt door het bloed vervoerd. Wanneer zuurstof de longen binnendringt, lost het onmiddellijk op in het bloed, net zoals een lepel suiker snel oplost in water. De hoeveelheid opgeloste zuurstof in het bloed van een normaal persoon houdt verband met de omgevingsdruk. Mensen leven in een omgeving met één atmosfeer van druk. Omdat het zuurstofgehalte in de lucht slechts ongeveer 1/5 bedraagt van dat in de atmosfeer, is de hoeveelheid opgeloste zuurstof in het menselijk bloed erg klein en onvoldoende om aan de behoeften van het lichaam te voldoen. Zuurstof dringt gemakkelijk de rode bloedcellen binnen en wordt daarmee vervoerd. De hoeveelheid opgeloste zuurstof in het bloed is klein maar cruciaal. Omdat rode bloedcellen tientallen keren meer zuurstof vervoeren dan opgeloste zuurstof, kan een normaal mens aan zijn zuurstofinnamebehoefte voldoen.
Bijvoorbeeld het hyperbare zuurstofexperiment: in 1956 voerden Nederlandse wetenschappers een experiment uit. Bloed werd uit de slagader van een varken gehaald en vervolgens met een zoutoplossing in een ader geïnjecteerd. Het varken werd vervolgens in een hyperbare zuurstofkamer met drie atmosfeer zuurstof geplaatst. Het varken overleefde 15 minuten in deze kamer. Nadat het bloed opnieuw was toegediend, leefde het varken nog. Het varken bleef leven van opgeloste zuurstof. Wetenschappers noemden dit experiment 'leven zonder bloed'. Na talrijke experimenten werd geconcludeerd dat de hoeveelheid zuurstof die in het bloed is opgelost toeneemt met de druk van de hyperbare zuurstofkamer. Het inademen van zuivere zuurstof in een kamer met 2 atmosfeer verhoogde de opgeloste zuurstof in het bloed met 14 keer, terwijl deze bij 3 atmosfeer met 21 keer toenam.
